ถ้วยกระดาษใบเล็กชื่อ เสี่ยวฉี

ถ้วยกระดาษเป่ยเสี่ยวฉีรีบวิ่งไปยังแหล่งน้ำใกล้เคียงอย่างระมัดระวัง เขาใช้ร่างกายของตัวเองตักน้ำให้ได้มากที่สุด แล้วค่อยๆ ลำเลียงน้ำไปให้ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ เขาไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือทุกคน ไม่ว่าจะเป็นการดื่มน้ำของตัวเองดับไฟ ทำความสะอาด ฯลฯ ชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ เห็นความกล้าหาญและความขยันหมั่นเพียรของเป่ยเสี่ยวฉี จึงรู้สึกซาบซึ้งในความทุ่มเทของเขา พวกเขายกย่องเป่ยเสี่ยวฉีเป็นวีรบุรุษของหมู่บ้านและสรรเสริญเขาว่าเป็นถ้วยกระดาษที่กล้าหาญที่สุด เมื่อน้ำท่วมค่อยๆ ลดลง เป่ยเสี่ยวฉีก็กลับไปที่ตู้ ถ้วยกระดาษอื่นๆ ต่างก็สรรเสริญเขาและคิดว่าเขาช่างน่าทึ่งจริงๆ

นับแต่นั้นมา ทุกคนต่างเคารพและชื่นชมเป่ยเสี่ยวฉี เป่ยเสี่ยวฉีเองก็ภาคภูมิใจและมีความสุขมากตั้งแต่นั้นมา เขาเข้าใจว่าถึงแม้เขาจะเป็น...ถ้วยกระดาษเขาสามารถใช้พลังของตนช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้น เขาเชื่อว่าตราบใดที่ทุกคนค้นพบจุดแข็งและลักษณะเฉพาะของตนเอง และตั้งใจทำความดีเพื่อผู้อื่น โลกก็จะน่าอยู่ขึ้น จากวันนั้นเป็นต้นมา เป่ยเสี่ยวฉีก็ทำกิจกรรมในหมู่บ้าน ช่วยเหลือทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ เรื่องราวของเขาแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน และผู้คนต่างชื่นชมในความเมตตาและความกล้าหาญของเขา

นิทานเรื่องนี้บอกเราว่า แม้ถ้วยกระดาษจะดูธรรมดา แต่ก็มีพลังและอำนาจอันไร้ขีดจำกัด เราทุกคนสามารถเรียนรู้จากนิทานเรื่องนี้ได้ว่า ตราบใดที่เราใช้ความสามารถของเราและช่วยเหลือผู้อื่นด้วยใจจริง เราก็สามารถเป็นวีรบุรุษได้เช่นเดียวกับถ้วยเสี่ยวฉี